HOT-INFO

Głubczyce,
Polska

Kiedyś spróbowałem i nie mogę przestać. To jest moja pasja. Zapraszam na relację z moich krótkich "wypadów" i dłuższych wypraw!

Ja i mój rower

Kilka słów o mnie. Nie wiem czy to coś ciekawego, ale przecież jesteście na mojej stronie, grzecznie jest się przedstawić - zapraszam!

Coś o mnie Button

Lubię robić zdjęcia. Od dawna jeżdżę wszędzie z aparatem, a co ciekawego uwieczniłem? Zobaczcie sami.

Moje fotografowanie

Piszę. Głównie dla żony, ale niektóre moje książki zostały już wydane. Może moja twórczość kogoś zaciekawi? - zachęcam...

Moja twórczość

Trochę świata zwiedziłem. Prawie całą Europę, trochę Afryki i Azji. Jak chcecie skorzystać z moich doświadczeń - zapraszam!

Podróże

Mój blog. Od czasu do czasu mam ochotę coś napisać. Przeważnie dotyczy to aktualnych wydarzeń w moim życiu. Czy to ciekawe? - Sami ocenicie.

Mój blog
Super User
Kategoria:

DSC02693Na południe Włoch pojechałem dwukrotnie. Po raz pierwszy w 2005 roku podczas naszej rodzinnej wędrówki dookoła Włoch. Już wtedy słyszałem o ojcu Pio, świętym, który zadziwił świat swoimi stygmatami i cudami jakie za jego życia się działy. Po raz drugi trafiłem tam w 2010 roku, kiedy świat obiegła informacja, że ciało ojca Pio zostało wystawione na widok publiczny. Wtedy musiałem tam pojechać, jakaś siła mnie tam pchała. Tyle o mnie. Co tam zobaczyłem poniżej opiszę, ale na początek kilka ważnych informacji o samym miejscu.

San Giovanni Rotondo to miasto i gmina we Włoszech, w regionie Apulia, w prowincji Foggia. Miejsce życia św. Ojca Pio z Pietrelciny - od 4 września 1916 roku do 23 września 1968 roku. San Giovanni Rotondo jest częścią Parku Narodowego Gargano (Parco Nazionale del Gargano) i Górskiej Wspólnoty Gargano (Montana del Gargano). Nad miastem dominuje góra Monte Calvo (1056 m n.p.m), zaś samo położone jest na zboczu wzgórza Castellano na wysokości 565 m n.p.m. Sanktuarium Ojca Pio znajduje się na zachodnim krańcu miasta. Patronem miasta jest św. Jan Chrzciciel.

Samo miasteczko San Giovanni Rotondo pozbawione jest wartościowych zabytków, interesującej historii, a na dodatek położone z dala od głównych szlaków turystycznych Włoch. Swoją sławę jednego z najczęściej odwiedzanych sanktuariów katolickich na świecie, a co za tym idzie i byt ekonomiczny, zawdzięcza od roku 1918 Ojcu Pio. Głównym więc zajęciem tam mieszkającej ludności jest obsługa pielgrzymów. Powstają tam jak grzyby po deszczu hotele i kwitnie wyrób dewocjonaliów związanych ze świętym.

Miejscowość San Giovanni Rotondo została założona w 1095 roku na ruinach wsi, której początki sięgały IV wieku p.n.e. W IV wieku n.e., pierwsza naDSC02651 tych terenach świątynia została zburzona, a na jej miejscu wzniesiono kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela (zwany też Rotonda). Od niego to pochodzi nazwa miasta. W latach 1282-1816 San Giovanni Rotondo był częścią składową Królestwa Neapolu, w okresie 1816-1860 Królestwa Obojga Sycylii. San Giovanni Rotondo odwiedził również św. Franciszek z Asyżu w 1222 roku, w drodze powrotnej ze świętej Jaskini Michała Archanioła.

Pierwsza moja wyprawa odbyła się samochodem Lanos, który popsuł się jakieś sto pięćdziesiąt kilometrów od San Giovanni Rotondo. Nie wiem czy to był cud? Cały wieczór próbowałem zapalić mojego poczciwego lanosa i nic z tego. Tego wieczora spaliśmy z rodziną w jego wnętrzu w małej nadmorskiej miejscowości, której nazwy nawet nie pamiętam. Około północy zrezygnowałem z walki z samochodem, miałem wrażenie, że próbowałem wszystkiego, czekałem na nowy dzień, na mechanika. Około piątej rano podjąłem ostatnią próbę. Wysiadłem z samochodu lekko go pchnąłem na biegu, kiedy wsiadłem i przekręciłem kluczyk, nagle silnik zaskoczył i zapalił. Dojechałem do celu. Na miejscu okazało się, że wysiadła pompa paliwa. Koszt naprawy? – Jedyne 130 euro. Byłem w San Giovani Rotondo. Czy to był cud? Sami oceńcie.  Mechanik stwierdził, że silnik nie powinien zapalić.

SANKTUARIUM OJCA PIO

Sanktuarium Ojca Pio w San Giovanni Rotondo składa się z zabudowań klasztornych, Kościoła 
i Bazyliki Matki Bożej Łaskawej, Kościoła Ojca Pio i Drogi Krzyżowej.

DSC02683Historia klasztoru kapucynów w San Giovanni Rotondo sięga lat 1538-1540, kiedy to dzięki staraniom mieszkańców i na ich koszt oraz za zgodą arcybiskupa Siponto, kardynała Jana Marii z Monte San Sabino, późniejszego papieża Juliusza III (nepota, w 1555 roku wysłał do Polski pierwszego nuncjusza), zakonnicy przybyli tu i otrzymali w darze teren wraz z wiejskim domem i studnią. Świątynia klasztorna to jednonawowy kościół, zwany dawnym lub pierwotnym (Chiesa Antica). Przylega bezpośrednio do konwentu. Jej budowę rozpoczęto w 1540 roku, wkrótce po osiedleniu się kapucynów w San Giovanni Rotondo. W 1624 roku trzęsienie ziemi zniszczyło miejscowość i klasztor, który odbudowano w pięć lat. Przywrócony do pierwotnego stanu kościółek konsekrowano w 1676 roku, nadając mu tytuł Matki Bożej Łaskawej (Santa Maria delle Grazie) - opiekunki miasta. Jej otaczany czcią obraz koronowano w 1959 roku i umieszczono w głównym ołtarzu. W XIX wieku kościół popadł w ruinę, dzieląc los innych obiektów sakralnych. W 1909 roku zakonnicy odzyskali klasztor, a siedem lat później przybył doń Ojciec Pio. Na przestrzeni stuleci kościół był wielokrotnie przebudowywany i remontowany. Jedną z przyczyn były liczne trzęsienia ziemi, które nawiedzały San Giovanni Rotondo. Na frontonie dawnego kościoła, zwieńczonego niewielką dzwonnicą, znajdują się kamienne tablice, wykonane staraniem władz i mieszkańców San Giovanni Rotondo. Umieszczono je dla upamiętnienia dwóch jubileuszy: pięćdziesięciolecia kapłaństwa Ojca Pio (10 VIII 1910 - 10 VIII 1960) i pięćdziesięciolecia jego obecności w San Giovanni Rotondo (1916-1966). Na sklepieniu znajdują się malowidła przedstawiające Maryję z Dzieciątkiem, św. Franciszka z Asyżu i Michała Archanioła. Przy bocznym ołtarzu św. Franciszka Ojciec Pio celebrował w latach 1945-1959 Msze Święte. Na lewo od wejścia znajduje się konfesjonał, w którym od 1935 roku aż do śmierci spowiadał kobiety (mężczyźni zgodnie z lokalnym zwyczajem - spowiadali się w zakrystii). Nad głównym wejściem znajduje się chór zakonny - ulubione miejsce modlitwy Ojca Pio. To tutaj, przed cyprysowym krzyżem 20 września 1918 roku miał otrzymać stygmaty.

Wszystkie kroki pielgrzymów, a jest ich podobno ok. siedmiu milionów rocznie, prowadzą właśnie do tego miejsca. Ja również z rodziną wczesnym rankiem ustawiliśmy się do kolejki, która zmniejszała się dosyć sprawnie, gdyż wpuszczano co chwilę po kilkadziesiąt osób. Weszliśmy po kilkudziesięciu minutach.

Konfesjonał Ojca Pio oddzielony jest szybą, za nią widać wrzucane przez wiernych karteczki z prośbami wstawiennictwo.Przed DSC02691stojącą w bocznej nawie figurą świętego palą się świece. Ludzie ustawiają się kolejki ludzi, aby tam podejść. Niektórzy nie ograniczają się tylko do modlitwy, dotykają dłonią ręki figury, jeszcze inni całują figurę świętego.  Wyznaczony szlak wiedzie do miejsc poświęconym życiu Ojca Pio. Idziemy do jego celi, w której żył i modlił się. Krucyfiks, skrzynia na bieliznę, szafka nocna, biurko, dwa krzesła i przymocowana do ściany półka z książkami. Figury Matki Boskiej. Wszystko skromne proste, wręcz surowe. Po drodze mijamy tablice ukazujące życiorys świętego oraz punkt, w którym po napisaniu listów do Ojca Pio wrzuca się je do specjalnych skrzynek. I jeszcze sala z milionami listów, które otrzymał za życia. Na niektóre podobno odpowiedział. Przykładem jest list od naszego papieża Jana Pawła II. Jesteśmy w krypcie położonej w podziemiach klasztoru. W centralnym miejscu stoi sarkofag. Podczas mojej pierwszej pielgrzymki otoczony był metalową balustradą, wokół której klęczeli ludzie i głośno modlili się. Podczas mojej drugiej wizyty w tamtym miejscu na sarkofagu leżało ciał Ojca Pio. Musieliśmy przechodzić obok niego, nie można było długo się zatrzymywać. Krótka modlitwa, kilka próśb, kilka podziękowań. Tylko tyle można podczas tak krótkiej wizyty zanieść do Świętego. Obecnie (podobno) sarkofag jest pusty. Ciało Ojca Pio i jego relikwie znajdują się oddalonym o kilkaset metrów dalej kościele pod wezwaniem Świętego Ojca Pio.

BASILICA SANTA MARIA DELLE GRAZIE
DSC02664Z powodu licznie napływających do San Giovanni Rotondo wiernych w latach 1956-1959 obok dawnego zakonnego kościółka wzniesiono bazylikę, dedykowaną również Matce Bożej Łaskawej. Wymiary świątyni: długość 57 m, szerokość 12 m i wysokość 25 metrów. W zwieńczeniu jej frontonu ustawiono mierzącą prawie 3 m wysokości marmurową figurę Niepokalanej z gwiezdną aureolą. Spośród trzech naw bazyliki, centralna wyraźnie dominuje nad pozostałymi. W jej absydzie oświetlonej 32 oknami, nad głównym ołtarzem widnieje mozaika o powierzchni 60 m kwadratowych, przedstawiająca wizerunek Matki Bożej Łaskawej. Na prawo od ołtarza głównego znajdują się organy składające się z 4860 piszczałek, poświęcone przez Ojca Pio 6 sierpnia 1966 roku.

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO OJCA PIO 
Po beatyfikacji Ojca Pio w roku 1999 sanktuarium stało się jednym z najliczniej odwiedzanych 
w świecie katolickim i konieczne stało się wybudowanie nowej świątyni, mogącej pomieścić rzesze napływających pielgrzymów. Wcześniej, w 1993 roku bracia kapucyni rozpoczęli przygotowania do budowy nowego kościoła finansowanej z ofiar wiernych całego świata i subwencji państwowych. Jego uroczyste otwarcie nastąpiło 1 lipca 2004 roku, a konsekracji dokonano dzień później. Świątynia została wzniesiona z kamienia i drewna. Zajmuje powierzchnię 4700 m2. Wewnątrz znajduje się 1650 ławek, które mogą pomieścić 6500 osób. Niewielka kaplica adoracji znajduje się poza prezbiterium, w osobnym pomieszczeniu, usytuowanym pomiędzy kościołem i zakrystią, może pomieścić (w ławkach) około 80 osób. Kaplica spowiedzi położona jest pod kościołem głównym. Składa się z 31 konfesjonałów, w których penitent może wybrać: czy uklęknąć przy kratkach rozmównicy, czy też usiąść naprzeciw spowiednika.

VIA CRUCIS 
Monumentalna Droga Krzyżowa stworzona przez rzeźbiarza Francesco Messina, została zainaugurowana 25 maja 1971 roku. Prowadzi ona wzdłuż ścieżki, która wspina się po stoku Monte Castellana. Droga Krzyżowa składa się z 16 rzeźb z brązu (14 stacji, Chrystus Zmartwychwstały, Ojciec Pio) i jednego posągu, wykonanego z marmuru Carrara - przedstawiającego Madonnę z Dzieciątkiem).

SZPITAL ULGI W CIERPIENIU (CASA SOLLIEVO DELLA SOFFERENZA) 
W 1922 roku dobroczynne zrzeszenie religijne, którego Ojciec Pio był współtwórcą, wysunęło propozycję uruchomienia w San Giovanni Rotondo małego szpitala pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu. Przedsięwzięcie zostało zrealizowane dopiero po trzech latach. W centrum San Giovanni Rotondo znajdował się podupadły budynek klasztorny należący do zgromadzenia klarysek. Dzięki staraniom Ojca Pio i kilku lekarzy w styczniu 1925 roku został on przeistoczony w niewielki szpital, który mógł przyjąć jednorazowo około 20 pacjentów i dysponował jedną, prymitywnie oprzyrządowaną salą operacyjną (to skromne wyposażenie oraz zła organizacja sprawiły, że bardzo źle funkcjonował). Do jego całkowitego zamknięcia doszło po trzęsieniu ziemi, które w 1938 roku zniszczyło część budynku szpitalnego. 9 stycznia 1940 roku ponowiono próby wzniesienia szpitala zgodnie z oczekiwaniami i planami Ojca Pio. Wtedy też został utworzony komitet budowy szpitala-kliniki. 14 stycznia Ojciec Pio nadał swemu dziełu nazwę: Casa Sollievo della Sofferenza (Dom Ulgi w Cierpieniu). I jako pierwszy złożył na ten cel ofiarę pieniężną w postaci symbolicznej złotej monety. Prace nad kontynuacją dzieła przerwała II wojna światowa. Po jej zakończeniu, 5 października 1946 roku, założono spółkę akcyjną, której celem było zbieranie i rozdzielanie funduszy na budowę. Wszyscy akcjonariusze podpisali deklarację o zrzeczeniu się jakiegokolwiek zysku. Tego samego dnia wybrano miejsce pod budowę szpitala. Wiosną następnego roku Zakonnik pobłogosławił kamień węgielny pod budowę szpitala, rozpoczynając w ten sposób prace budowlane. Po przygotowaniu terenu pod budowę ogłoszono konkurs na projekt kompleksu szpitalnego, którego zwycięzcą został Angelo Lupi. 26 lipca 1954 roku otworzono pierwszy oddział szpitala - ambulatorium, a przy nim 5 listopada powstał bank krwi. Dwa lata po otwarciu ambulatorium i banku krwi - 5 maja 1956 roku otwarto szpital. W 1966 roku oddano do użytku nowe skrzydło budynku, które mogło pomieścić 600 chorych. Po śmierci Ojca Pio zbudowano nowoczesny pawilon. Wraz ze szpitalem tworzy on ogromny kompleks, nowocześnie wyposażony i dysponujący doskonałymi specjalistami. Polimabulatorium Jana Pawła II jest ostatnim zrealizowanym projektem Domu Ulgi w Cierpieniu. Jego inauguracja odbyła się w 2002 roku. Ze względu na wymogi technologiczne, personalne i organizacyjne Dom Ulgi w Cierpieniu uchodzi za jeden z najbardziej prestiżowych szpitali we Włoszech.

INNE ATRAKCJE TURYSTYCZNE SAN GIOVANNI ROTONDO

Chiesa di Sant'Orsola (Kościół św Urszuli) 
Jeden z najstarszych kościołów w San Giovanni Rotondo, został zbudowany pod koniec XVI wieku (1596-1600) i niemal całkowicie przebudowany w XVII i XVIII wieku.

Chiesa di Sant'Onofrio (Kościół św. Onufrego) 
Początki tej świątyni sięgają przełomu XIII i XIV wieku.

Chiesa di San Giovanni Battista (Kosciół św. Jana Chrzciciela, zwany też Rotonda) 
Kościół pochodzi z IV-VII wieku i jest najstarszym z budynków sakralnych w San Giovanni Rotondo. Zbudowany prawdopodobnie na miejscu starożytnej świątyni poświęconej bogu Janusowi. Jego popularna nazwa Rotonda - Rotunda (ze względu na kształt) dała nazwę miasteczku. Świątynia zdekonsekrowana. Znajduje się on w części wschodniej miasteczka.

Chiesa di San Leonardo Abate (Kościół św. Leonarda Opata) 
Jest kościołem głównym San Giovanni Rotondo. Początki świątyni sięgają XIII wieku. Jego obecna bryła to efekt przebudowy z drugiej połowy XVII wieku.

Chiesa di San Donato (Kościół św. Donata) 
Położony w zabytkowym centrum miasta, jego historia sięga 1292 roku.

Chiesa di Santa Caterina (Kościół św. Katarzyny) 
Kościół, dawniej zwany Santa Maria Maggiore, pochodzi z 1176 roku. W XVII wieku zmieniono patronkę świątyni na św. Katarzynę.

W centrum San Giovanni Rotondo na chwilę uwagi zasługują także pałace miejskie: Palazzo San Francesco, Palazzo del Capitano, Palazzo Verna, Palazzo Bramante-Giuliani. Spośród pozostałości po średniowiecznych obwarowaniach miejskich (miasto otaczał mur z 15 basztami i 4 bramami) dzisiaj możemy zobaczyć baszty: Torre Quadrangolare i Torre Cilindrica (siedziba Muzeum Sztuki Popularnej).